Our World in Data je neprofitna organizacija koja se bavi istraživanja i skupljanjem podataka koji služe za napredak u rešavanju najvećih svetskih problema. Prema Our World in Data, globalna populacija emituje oko 34 milijarde tona ugljen-dioksida (CO₂) svake godine.
Odakle dolazi sav ovaj CO₂?
Ispod je data slika sa mapom sveta i vizuelizacija koja nam omogućava da jasno vidimo ne samo naseljene centre, već́ i putanje aviona i brodova i područja visoke proizvodnje. Jarko osvetljeni regioni na mapi predstavljaju veliku koncetraciju CO₂.
Kina, Indija i Indijski okean
Kao dve najnaseljenije zemlje i ekonomske sile, Kina i Indija su značajni emiteri CO₂. Na Kinu posebno otpada oko 27% globalne emisije CO₂.
Gledajući okeane, vidimo koliko brodarstvo doprinosi emisijama, sa mnogo brodskih puteva jasno ocrtanih istočno od Kine, kao i glavnim pravcima za Indijski okean između Malačkog moreuza i Sueckog kanala.
Sjedinjene Države i Centralna Amerika
Sjedinjene Države su jedan od najvećih svetskih emitera ugljenika. Dok druge zemlje poput Katara i Saudijske Arabije tehnički imaju veće emisije po glavi stanovnika, njihove ukupne emisije su relativno niske zbog manje populacije.
Širom SAD, najjače osvetljene oblasti su glavni centri stanovništva kao što su koridor Boston-Vašington, oblast zaliva i Velika jezera. Ali takođe su osvetljeni mnogi od međusobno povezanih autoputeva koji povezuju sve ove naseljene centre, čak i u manje naseljenom delu zemlje.
Sa toliko saobraćaja u i van SAD, okeani postaju mešavina puteva brodova i letova. Na jugu, vrlo jasno je vidljiva najveća koncentracija ljudi oko Meksiko Sitija i saobraćaj koji teče kroz Panamski kanal.
Južnoamerička mreža emisija
Kao i drugi regioni, neka od najnaseljenijih oblasti Južne Amerike su takođe najveći emiteri, kao što su Sao Paulo i Rio u Brazilu i Buenos Ajres u Argentini. Ova mapa takođe naglašava neravni teren kontinenta, sa većinom stanovništva i emisija puteva ograničenih na obale.
Međutim, gradovi nisu jedini veliki emiteri u regionu. Postoje jasne linije koje presecaju Amazonsku šumu u mnogim delovima gde su izgrađeni gradovi i putevi, uključujući i ekonomski centar Manaus duž reke Amazon. Isto tako, okeani imaju istaknute mnoge glavne brodske pravce, posebno istočno od Brazila.
Nemačka je jedan od najvećih emitera ugljenika u Evropi. Tokom 2021. godine ova država je proizvela skoro 644 miliona tona CO₂.
Takođe ostavljaju utisak Italija (koja je drugi najveći emiter CO₂ posle Nemačke) i Velika Britanija, kao i značajna količina trgovine duž kanala Lamanša.
U poređenju sa zamršenom mrežom gradova, naselja i užurbanih autoputeva koji pokrivaju Evropu, širom Mediterana su daleko jasnije i jednostavnije linije aktivnosti u severnoj Africi. Dva velika izuzetka su na Bliskom istoku, gde su egipatska reka Nil i Suecki kanal masovno osvetljeni, kao i Izrael na istoku mora.
Ali značajniju sliku crtaju ogromne količine brodova i puteva letenja koji osvetljavaju Atlantik i Mediteran u celini.
Neto nula do 2050. godine.
Da bi ublažile negativne efekte klimatskih promena, zemlje širom sveta su se obavezale da će dostići neto nultu emisiju.
Zamišljanje globalne mape emisija sa ovakvim ciljevima zahteva potpunu transformaciju proizvodnje energije, navika potrošnje, transportne infrastrukture i još mnogo toga.
Čak i tada, buduća generisana mapa ne bi bila potpuno bez emisija, jer „neto-nula“ nije ekvivalent nultim emisijama, već ravnoteži emisija i uklanjanja.
Postavlja se pitanje kako bi ova mapa globalnih emisija mogla da izgleda u bliskoj i daljoj budućnosti, kao i koje druge zanimljive zaključke možemo doneti gledajući na svet na ovaj način.
Izvor: Visual Capitalist
